Krystian Malesa
DOI: 10.21858/msr.55.02
Nr woluminu: 55
W artykule opisano rolę parków miejskich jako składowej administracji miejskiej oraz elementu polityki zrównoważonego rozwoju miasta na przykładzie Warszawy. W pracy połączono podejście teoretyczne, oparte na koncepcji dóbr publicznych i teorii zarządzania publicznego, z badaniami przeprowadzonymi metodą kwestionariuszy ankietowych wśród mieszkańców stolicy. Wyniki badań wskazują, że parki miejskie są postrzegane przede wszystkim jako przestrzenie rekreacji, wypoczynku i kontaktu z naturą, a ich funkcje ekologiczne i społeczne są nieodłącznym elementem jakości życia w mieście. Podkreślono znaczenie parków w adaptacji miast do zmian klimatu, poprawie jakości powietrza i integracji społecznej. Parki miejskie stanowią również przykład dóbr publicznych finansowanych z budżetów samorządowych. Wnioski wskazują na potrzebę dalszego rozwoju polityk miejskich wspierających zieloną infrastrukturę, zwiększenie udziału społeczności lokalnych w procesach decyzyjnych oraz badań nad ekonomicznymi i społecznymi efektami funkcjonowania parków.